บทที่ 218 เหม็นจนสุนัขยังทนไม่ไหว

บทที่ 218 เหม็นจนสุนัขยังทนไม่ไหว

รัตติกาลมืดมิด ท้องฟ้าไร้จันทร์ ดวงดาวก็เลือนลางนัก

องค์ชายแปดหลี่เวยสวมชุดลำลองเดินเข้ามาในคฤหาสน์ เอ่ยถามขึ้นว่า "พวกเขาสองคนไปแล้วหรือ?"

หลิวเซี่ยวเดินตามอยู่ด้านข้างอย่างว่านอนสอนง่าย ตอบว่า "ไปได้ราวหนึ่งเค่อแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทุกอย่างจัดการตามที่พระองค์รับสั่ง"

หลี่เวยถามอีกว่า "ระหว่างงานเลี้ยงพวกเขาสนทนาอันใดกันบ้าง?"

"ไม่ได้ให้คนเข้าไปปรนนิบัติพ่ะย่ะค่ะ" หลิวเซี่ยวกล่าว "คนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกได้ยินเพียงกระท่อนกระแท่น ดูเหมือนว่าองค์ชายห้าจะเร่งรัดให้ท่านอ๋องรีบแต่งงาน"

หลี่เวยขมวดคิ้วส่งเสียง "หา?" ออกมาคำหนึ่ง แล้วพึมพำว่า "สมองเขาพังไปแล้วหรือ?"

เสิ่นหลินอวี้หลอกใช้สองแม่ลูกตระกูลลู่ บีบคั้นจนจวนป๋อเหวินโซ่วตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น

แม้จะกล่าวว่าจวนป๋อเหวินโซ่วมีความสามารถจำกัด แต่ถึงอย่างไรก็เป็นครอบครัวภรรยา พูดไปแล้วก็เปรียบเสมือนแขนข้างหนึ่งของหลี่ฉง

เห็นอยู่หลัดๆ ว่าแขนข้างนี้กำลังจะถูกเสิ่นหลินอวี้ฟันขาด อีกทั้งยังมีภัยตามมาไม่สิ้นสุด...