กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 216 ฝ่าพระบาทกับองค์ชายแปดความสัมพันธ์ช่างดีเยี่ยมจริงๆ
กว่างเค่อไหล
ในลานหลังบ้าน เสี่ยวหนานนั่งยองๆ อยู่ใต้ต้นไม้ กำลังหยอกล้อเล่นกับลูกสุนัขตัวน้อยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
ก่อนหน้านี้นางล้มป่วย อาการเซื่องซึมติดคน ทว่าดวงตากลมโตกลับจ้องมองลูกสุนัขของเพื่อนบ้านจนไม่อาจละสายตาได้
ลู่เนี่ยนใจอ่อน จึงเอ่ยปากให้คนไปหาลูกสุนัขมาเลี้ยงสักตัว
ประจวบเหมาะกับที่ลู่จวิ้นไปเจรจาโต้เถียงกับคนอื่นจนโดนกระแทกที่ศีรษะ ถูกคนส่งตัวมาที่ร้านเหล้า พอได้ยินเรื่องนี้ เดิมทีก็คิดจะรับอาสาจัดการให้
"มีคนรู้จักเลี้ยงสุนัขอยู่ ลักษณะดีไม่เบา เพิ่งจะคลอดลูกพอดี เดี๋ยวให้คนส่งมาให้สักตัวก็แล้วกัน"
พอคิดไปคิดมา ลู่จวิ้นก็ปากพล่อยพูดออกมาประโยคหนึ่ง "ปกติท่านด่าคนเป็นสุนัขก็แล้วไปเถอะ แต่ถ้ามีลูกสุนัขมาจริงๆ พี่ใหญ่ ท่านอย่าได้พาลโมโหด่ามันเข้าล่ะ"
ลู่เนี่ยนไม่พูดพร่ำทำเพลง ไล่ตะเพิดลู่จวิ้นออกไปโดยตรง
อาเวย "ส่ง" แขกกลับไปแล้ว ก็หันกลับมาพูดกับลู่เนี่ยน "ความหมายของเขาดูเหมือนจะสื่อว่า ด่าเขาก็พอแล้ว อย่าไปด่าสุนัขเลย"