บทที่ 210 ไม่ใช่การยุแยง แต่เป็นการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน

บทที่ 210 ไม่ใช่การยุแยง แต่เป็นการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน

องค์ชายห้าหลี่ฉงเดินออกจากห้องทรงพระอักษร ผ่านทางเดินยาวเหยียด ถึงเพิ่งจะหยุดเท้าลงเล็กน้อย ยืนสงบสติอารมณ์อยู่ใต้กำแพงวังสีแดงชาด

เสิ่นหลินอวี้กำลังจะไปเข้าเฝ้า ทั้งสองฝ่ายจึงเผชิญหน้ากันที่นี่อย่างเป็นธรรมชาติ

เขาเดินเข้าไปใกล้ คารวะอย่างนอบน้อม

หลี่ฉงกำหมัดป้องปากไอกระแอมสองเสียง

เสิ่นหลินอวี้จึงเอ่ยตามน้ำไปว่า “ช่วงนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ฝ่าบาทโปรดรักษาสุขภาพด้วย”

“ร่างกายไม่เป็นไรหรอก” หลี่ฉงเอ่ย “แต่หน้าตาไม่ค่อยจะสู้ดีนัก”

เมื่อวานนี้จวนป๋อเหวินโซ่ว จวนป๋อจิ้งเหวิน และเกี่ยวดองกับตระกูลอวี๋ ทะเลาะกันใหญ่โตบนถนนตะวันตก ปิดฉากลงอย่าง “ลวก ๆ” ด้วยไก่สิบกว่าตัวของหอสุราในนามจวนโหวติ้งซีที่กระพือปีกบินว่อน

วันนี้ย่อมไม่มีจวนไหนได้ดี ผู้ตรวจการหลวงยื่นฎีกาถวาย บนตำหนักจินหลวนมีการเอ่ยนามตำหนิว่า “ไม่รู้จักมารยาท” “เป็นเรื่องน่าอับอายยิ่งนัก”

สามตระกูลนั้นยังนิ่งเงียบ ผู้ตรวจการหลวงพูดอะไรก็ไม่ตอบโต้