บทที่ 205 มีเพียงคนบ้าอย่างพวกเราถึงจะเข้าใจ

บทที่ 205 มีเพียงคนบ้าอย่างพวกเราถึงจะเข้าใจ

ลมคืนฤดูใบไม้ร่วงเย็นเยียบ

ภายในที่ว่าการสำนักเจิ้นฝู่ที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ ในห้องขังเดี่ยวห้องหนึ่งได้จัดวางโต๊ะตัวเล็กเอาไว้

หยวนจิ้งจัดวางอาหารจากในกล่องอาหารลงบนโต๊ะทีละอย่าง แล้วรินสุราสองจอก จากนั้นจึงถอยหลังไปสองสามก้าว ยืนเฝ้าอยู่ด้านข้าง

เสิ่นหลินอวี้ค่อยๆ นั่งลงอย่างไม่รีบร้อน ผายมือไปอีกฝั่งหนึ่ง “ท่านกั๋วกง เชิญ”

อันกั๋วกงจ้องมองเขาด้วยสายตาที่มืดมน

ช่วงนี้เขาผ่ายผอมลงไปมาก ใบหน้าซูบตอบจนผิดรูป ผิวหนังหย่อนคล้อยลงมาเผยให้เห็นรอยเหี่ยวย่น รอยย่นที่หางตายิ่งตกลงมาอย่างหนัก จนดวงตาดูเล็กลงไปถนัดตา

แต่ดวงตารูปสามเหลี่ยมคว่ำที่เล็กจิ๋วนั้น กลับมีพื้นที่พอให้เห็นเพียงตาดำเท่านั้น ยามจ้องมองผู้คนจึงดูน่าขนลุกขนพองเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าเสิ่นหลินอวี้กลับมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย “เมื่อก่อนเรียกจนชินแล้ว ที่นี่ไม่มีคนนอก ข้าก็ขี้เกียจจะเปลี่ยนคำเรียก ขอเรียกท่านว่าท่านกั๋วกงเหมือนเดิมก็แล้วกัน”

“ท่านคงได้เห็นราชโองการของฝ่าบาทแล้ว พูดตามตรงนะ ข้าก็ไม่แน่ใจว่าท่านจะคาดเดาไว้หรือไม่ แต่ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าฝ่าบาทจะทรงลงโทษหนักถึงเพียงนี้”