บทที่ 198 กูฮูหยินไม่เคยเล่นงานคนบริสุทธิ์

บทที่ 198 กูฮูหยินไม่เคยเล่นงานคนบริสุทธิ์

ความไม่กว้างขวางพอของจวนองค์ชายห้า กลับกลายเป็น “ข้อเสีย” ขึ้นมาก็ตรงนี้

อิ้งรุ่ย พี่สาวรองตระกูลอิ้งมาเยี่ยมน้องสาว นางคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี

แม่นมเพิ่งจะเข้าไปแจ้งข่าวกับอิ้งหลิง คล้อยหลังอิ้งรุ่ยก็เดินมาเกือบจะถึงประตูชั้นที่สองแล้ว

รอจนนางเดินเข้ามาถึงเรือนหลัก ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่อิ้งหลิงกำลังมีโทสะพุ่งพล่านถึงขีดสุด คำตัดพ้อต่อว่าพี่สาวสารพัดพรั่งพรูเข้าหูอิ้งรุ่ยโดยไม่มีอะไรปิดบัง

มีสาวใช้ตาไวเหลือบไปเห็นอิ้งรุ่ยเข้า จึงรีบเอ่ยเตือนอิ้งหลิง “พระชายาเพคะ พระชายา... คนมาถึงแล้วเพคะ พระองค์...”

อิ้งหลิงสะบัดหน้าหันไปมองทางหน้าต่าง

ภายนอกหน้าต่างนั้น พี่สาวรองวัยสามสิบเศษผู้แต่งกายงดงามหมดจด ใบหน้าเปล่งปลั่งใต้แสงแดดบ่ายฤดูใบไม้ร่วง ดูมีน้ำมีนวลยิ่งกว่านางผู้เป็นน้องสาวเสียอีก กำลังทอดสายตามองมาด้วยดวงตากลมโตไร้เดียงสาราวกับมีหยาดน้ำตาคลอเบ้า

อิ้งหลิงเห็นแล้วยิ่งโมโหหนักขึ้นไปอีก “ให้นางฟังไป!”

อิ้งรุ่ยเบะปาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงจนใจปนน่าสงสาร “เจ้าพูดสิ เจ้าพูดต่อไปเลย! ข้าฟังอยู่!”