บทที่ 189 หมายังมีมโนธรรมกว่าเจ้าเสียอีก!

บทที่ 189 หมายังมีมโนธรรมกว่าเจ้าเสียอีก!

วินาทีก่อนเพิ่งจะทอดถอนใจว่าภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากทำให้ตนเองเดือดร้อน แต่วินาทีต่อมา อันกั๋วกงกลับพูดไม่ออกเมื่อเผชิญกับการซักไซ้ของเสิ่นหลินอวี้

ความขุ่นเคือง การกล่าวโทษ และความเสียใจสลายไปในพริบตา ความโกรธแค้นอันชั่วร้ายวาบผ่านไป สิ่งที่เหลืออยู่ท้ายสุดคือความเย็นชาและระแวดระวัง

ฮูหยินอันกั๋วกงมองเห็นการเปลี่ยนสีหน้าของเขาอยู่ในสายตา จึงเอ่ยประชดประชันว่า "กล้าทำแต่ไม่กล้ารับหรือ?

อะไรๆ ก็โทษมาที่ข้า คนที่เดินเข้าออกราชสำนักคือข้างั้นหรือ? คนที่ยืนอยู่บนตำหนักจินหลวนก็คือข้าหรือ?

ข้าเป็นคนเช่นไร ท่านกั๋วกงจะไม่รู้เชียวหรือ?

ท่านดูถูกข้า คิดว่าข้าเป็นอิสตรีผมยาวแต่สายตาสั้นตื้น แล้วท่านมาฟังความเห็นของหญิงโง่เขลาไร้ความรู้เช่นข้าทำไม?

ท่านเป็นคนตัดสินใจเองแท้ๆ อย่าคิดจะโยนความผิดมาให้ข้าเชียว!"

อันกั๋วกงกล่าว "ตอนนี้นี่ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนี้หรือ? ถูกยึดทรัพย์ทั้งตระกูลแล้ว ยังจะต้องมาแบ่งแยกอีกหรือว่าใครผิดมากใครผิดน้อย? หากเจ้าไม่เอาอาอิงกับเจิ้นเสียน..."

ฮูหยินอันกั๋วกงไม่ฟังคำพูดซ้ำซากของเขา