บทที่ 187 ล้วนเขียนด้วยกายทองคำ

บทที่ 187 ล้วนเขียนด้วยกายทองคำ

แสงจันทร์เย็นเยียบ

ฮูหยินอันกั๋วกงพยักหน้า กล่าวว่า "นี่เป็นเรื่องธรรมดา ข้าย่อมต้องมีความจริงใจอยู่แล้ว"

เสิ่นหลินอวี้สังเกตเห็นสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติของนาง จึงเอ่ยเตือนด้วยความ "หวังดี" ประโยคหนึ่ง "พูดโกหกมากไป พอพูดความจริงก็จะไม่มีใครเชื่อเอาได้นะ

"อย่างไรเสียสุดท้ายก็ต้องพูดความจริงอยู่ดี ฮูหยินกั๋วกงก็อย่าได้สร้างความลำบากให้แก่กันและกันเลย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินอันกั๋วกงก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง นางลูบแขนตัวเองตามสัญชาตญาณ

นางเตรียมคำพูดโกหกเอาไว้จริงๆ

เพียงแต่เมื่อถูกท่านจวิ้นอ๋องพูดดักทางไว้ตรงๆ ฮูหยินอันกั๋วกงก็ไม่กล้าพูดจาเหลวไหลอีกต่อไป

ข้อนิ้วมือจิกแน่นที่ท่อนแขน ฮูหยินอันกั๋วกงเอ่ยว่า "ที่ลงมือกับราชครูจิน เป็นเพราะ... เพราะฮูหยินราชครูดูเหมือนจะระแคะระคายถึงฐานะของอาอิงและเจิ้นเสียน"

คำตอบนี้ เหนือความคาดหมายของเสิ่นหลินอวี้