บทที่ 167 ลู่เนี่ยนช่างเป็นปีศาจล่อลวงใจคนเสียจริง!

บทที่ 167 ลู่เนี่ยนช่างเป็นปีศาจล่อลวงใจคนเสียจริง!

"จึ๊ๆ!"

ลู่เนี่ยนลุกขึ้นยืน เดินวนรอบจางเจิ้นหลี่หนึ่งรอบ กวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเอ่ยว่า "คนทำงานรอบคอบอย่างใต้เท้าจาง ก็ตกไปอยู่ในมือของสำนักเจิ้นฝู่ได้ด้วยหรือ?"

จางเจิ้นหลี่ไม่ต่อบทสนทนานี้ เพียงแต่หยิบป้านชาขึ้นมารินชาเพิ่มให้ตัวเองอีกจอก

แต่เห็นได้ชัดว่า ลู่เนี่ยนนั้นปรับตัวเข้ากับการพูดอยู่ฝ่ายเดียวได้อย่างดีเยี่ยม

ไม่ว่าจางเจิ้นหลี่จะรับมุกหรือไม่ งิ้วฉากนี้ลู่เนี่ยนก็สามารถเล่นต่อไปคนเดียวได้

"ไม่น่าจะใช่นะ ท่านก็ออกจะเก่งกาจไม่ใช่หรือ?" ลู่เนี่ยนพร่ำพูดไม่หยุด "ท่านอยู่ในศาลต้าหลี่มาตั้งหลายปี ประสบการณ์โชกโชน แถมยังมีจวนอันกั๋วกงเป็นที่พึ่ง ก่อนหน้านี้อย่าว่าแต่ถูกสำนักเจิ้นฝู่เพ่งเล็งเลย แม้แต่ผู้ตรวจการหลวงก็ยังไม่เคยถวายฎีกาเอาผิดท่านเลยกระมัง?"

"แล้วจู่ๆ ถูกจับจุดอ่อนได้อย่างไร?"

"ตกลงว่าตัวท่านเก่งกาจจริงๆ จนคนอื่นหาจุดอ่อนได้น้อยมาก หรือว่าแท้จริงแล้วท่านก็เป็นแค่สวะคนหนึ่ง แต่บรรดาผู้ตรวจการหลวงเกรงใจอันกั๋วกง ความผิดเล็กๆ น้อยๆ จึงขี้เกียจถวายฎีกาเอาผิดท่านกันแน่?"

เมื่อเห็นว่าใบหน้าที่ดำกว่าก้นหม้อนั้นเริ่มดูไม่ได้ขึ้นเรื่อยๆ ลู่เนี่ยนก็ชักการตั้งข้อสงสัยกลับมาด้วยความ 'หวังดี' "ไม่น่าใช่ ท่าทางและสง่าราศีของท่านไม่มีส่วนไหนเกี่ยวข้องกับคำว่าสวะเลย ดังนั้นจึงเป็นเพราะท่านดวงไม่ดีงั้นหรือ?"