บทที่ 136 ระหว่างพวกเขาถือว่าไร้ความแค้นไม่ได้หรอก!

บทที่ 136 ระหว่างพวกเขาถือว่าไร้ความแค้นไม่ได้หรอก!

อันกั๋วกงกลับมาถึงจวน

เขาเพิ่งลงจากเกี้ยว ก็เห็นภรรยาวัยชราที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกพอดี

"วันนี้ไปที่ใดมา" อันกั๋วกงเอ่ยถาม กวาดสายตามองซ้ายขวาไม่เห็นจางอิง จึงถามต่อ "เหตุใดจึงออกไปคนเดียว ไม่เรียกอาอิงไปเป็นเพื่อนเล่า"

"ไปไหว้พระที่วัดเซี่ยงกั๋วมาน่ะ" ฮูหยินอันกั๋วกงเอ่ยพลางเดินตามสามีเข้าไปในจวน "อาอิงกับลู่เนี่ยนผู้นั้นไม่ถูกชะตากัน หากเผชิญหน้ากันนางคงไม่สบอารมณ์แน่ ข้าก็เลยไม่เรียกนางไปยุ่งด้วย หากพวกนางพูดจาขัดหูกันจนทะเลาะเบาะแว้งขึ้นมา จะกลายเป็นเรื่องไม่งามเสียเปล่าๆ"

"อะไรคืองาม" อันกั๋วกงชะงักเท้า ถอนหายใจยาว เอ่ยอย่างอ่อนใจ "ฮูหยิน คราวก่อนข้าเฒ่าก็บอกเจ้าแล้วว่าสองแม่ลูกจวนติ้งซีโหวประหลาดนัก อย่าไปสุงสิงกับพวกนางมาก เหตุใดเจ้าจึงไม่ฟังบ้างเลย"

ฮูหยินอันกั๋วกงเบ้ปาก "ทำไมถึงไม่ฟังน่ะหรือ ก็ธรรมชาติของข้าไม่ชอบฟังอย่างไรเล่า"

อันกั๋วกงถูกนางสวนกลับจนต้องกลืนคำพูดลงคอ