บทที่ 135 นางลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร!

บทที่ 135 นางลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร!

ในสวนหลังบ้าน อาเวยกำลังชงแป้งรากบัว

เพิ่งจะเข้าสู่ฤดูร้อนได้ไม่นาน เสี่ยวนานก็เริ่มกินอาหารได้น้อยลง

อาเวยนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เคยเตรียมแป้งรากบัวเอาไว้บ้าง จึงนำออกมาชงให้นางลองชิมดู

เหนียวข้นแต่ไม่ติดปาก เสี่ยวนานชอบมากทีเดียว

ทันทีที่เสิ่นหลินอวี้เดินเข้าไป ก็เห็นทั้งสองคนนั่งอยู่ที่เฉลียงทางเดิน กำลังผลัดกันป้อนคนละคำ

เสี่ยวนานรู้ความ เมื่อมีแขกมาเยือน นางจึงลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยทักทายอย่างว่าง่าย แม่ครัวที่เดินมาจูงมือนาง นางก็ยอมเดินตามเข้าไปในห้องแต่โดยดี

อาเวยยิ้มให้เสิ่นหลินอวี้ เอ่ยเย้าแหย่ว่า "ท่านอ๋องมาได้ไม่ถูกจังหวะเลย ข้าชงไว้แค่นี้เอง แบ่งให้ท่านไม่ได้หรอกนะเจ้าคะ"

"ข้าก็ไม่ได้หิวถึงขั้นต้องมาแย่งของกินกับเด็กหรอก" เสิ่นหลินอวี้ตอบกลับแบบผ่าน ๆ แต่แล้วก็พลันตระหนักได้ว่า คำพูดนี้ดูเหมือนจะเหมารวมเอาคุณหนูอวี๋เข้าไปอยู่ในกลุ่มคนที่แย่งของกินเด็กด้วย เขาจึงกระแอมเบา ๆ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันที "อาการป่วยของมารดาท่านดีขึ้นบ้างหรือยัง?"

อาเวยพินิจมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ถือสาหาความกับคำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินนั้น ตอบว่า "ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ"