บทที่ 105 ไม่ใช่เพราะพวกเราลองทดสอบออกมาหรอกหรือ!

บทที่ 105 ไม่ใช่เพราะพวกเราลองทดสอบออกมาหรอกหรือ!

เสิ่นหลินอวี้หลุดขำ

"ไม่ได้เป็นอย่างไรทั้งนั้น ข้าไม่ได้หลอกท่านแม่หรอก ก็เหมือนกับที่เพิ่งบอกท่านแม่กับท่านพ่อในห้องส่วนตัวไปเมื่อครู่นี้ เพราะหน้าที่ราชการจึงเคยไปสอบถามเรื่องราวจากนางอยู่สองสามครั้ง"

องค์หญิงใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวด้วยความกลัดกลุ้ม "หลินอวี้ ปีใหม่นี้ เจ้าก็อายุสิบแปดแล้วนะ"

เสิ่นหลินอวี้กล่าว "ก็แค่สิบแปดเองพ่ะย่ะค่ะ"

องค์หญิงใหญ่ถอนหายใจ "แต่ตอนพ่อเจ้าอายุสิบแปด เขาไปโขกศีรษะขอราชโองการพระราชทานสมรสจากอดีตฮ่องเต้แล้วนะ"

"ท่านพ่อก็คือท่านพ่อ" เสิ่นหลินอวี้ปลอบใจมารดา "ข้าก็คือข้า เรื่องพรรค์นี้จะเอาใครเด็กใครแก่กว่ามาเปรียบเทียบกันได้อย่างไร?"

"พูดก็พูดอย่างนั้น..." องค์หญิงใหญ่ปรายตามองเสิ่นหลินอวี้อย่างเงียบเชียบ "แต่คนเป็นพ่อแม่ มีหรือจะไม่ร้อนใจแทนลูกเต้า?"

"พ่ะย่ะค่ะ ข้ารู้ว่าท่านหวังดีต่อข้า"

น้ำเสียงขององค์หญิงใหญ่ยิ่งฟังดูตัดพ้อมากขึ้น "ข้าชอบคุณหนูอวี๋มากจริงๆ หน้าตาดี นิสัยดี ทั้งยังทำอาหารตุ๋นน้ำแกงเก่ง"