บทที่ 93 เจ้าไปสืบข่าวกับคุณหนูอวี๋ดูสิ

บทที่ 93 เจ้าไปสืบข่าวกับคุณหนูอวี๋ดูสิ

ลานกว้างไม่มีสิ่งใดกำบัง ลมพายุพัดกระหน่ำจนแค่จะยืนให้ตรงยังยากลำบาก

ร่างของไท่เป่าเฉินโซเซเล็กน้อย

ติ้งซีโหวตาไว มือไว รีบเข้าไปประคองคนไว้ "ไปหลบลมตรงด้านหน้าก่อนแล้วค่อยคุยกันเถอะ"

ไม่ใช่ว่าเขาเป็นห่วงสุขภาพของไท่เป่าเฉินมากขนาดนั้นจริงๆ แต่เป็นเพราะคนหนุ่มกลัวคนแก่ คนไม่ป่วยกลัวคนป่วย แล้วทุกคนก็ยังกลัวพวกไม่กลัวตายอีก

เกิดไท่เป่าเฉินเดินโซเซไปมาแล้วล้มคะมำลงตรงหน้าเขา ขุนนางผู้ทรงอำนาจที่อายุมากแถมขาและเท้าไม่ดีผู้นี้เกิดร้องโอดโอยขึ้นมาสองสามที คงวุ่นวายน่าดู

ไท่เป่าเฉินอาศัยแรงพยุง ทั้งสองคนก็กระเถิบไปจนถึงใต้ประตูเมือง

พอลมพัดมาไม่ถึง ติ้งซีโหวก็ปล่อยมือจากไท่เป่าเฉิน เอ่ยว่า "เรื่องที่พูดไปเมื่อครู่ คงต้องให้ท่านเป็นคนตัดสินใจ"

ไท่เป่าเฉินปรือตามองเขา

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าความตึงเครียดของบรรยากาศนั้น แม้จะอยู่ห่างออกไปไกลก็ยังสัมผัสได้