บทที่ 92 เป็นเฉินซื่อที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของท่าน!

บทที่ 92 เป็นเฉินซื่อที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของท่าน!

บะหมี่น้ำหนึ่งชาม ลู่จื้อกินจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่น้ำ

น้ำซุปร้อนๆ ช่วยให้อบอุ่นร่างกายได้ดีที่สุด ลู่จื้อรู้สึกได้เลยว่ากล้ามเนื้อและเส้นเอ็นที่ตึงเครียดมาค่อนวันได้ผ่อนคลายลง ทั้งร่างเบาสบายขึ้นมาก

อาเวยเก็บกวาดโต๊ะพลางกล่าว "นอนหลับพักผ่อนให้สบาย พรุ่งนี้ค่อยกินตีนหมูตุ๋น"

ลู่จื้อเห็นได้ชัดว่าไม่ได้มองว่ามือตัวเองเป็นตีนหมู จึงขานรับอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

เมื่ออาเวยจากไป เขาก็ลูบท้องที่ตึงเปรี๊ยะแล้วเอนตัวลงนอนบนตั่ง นึกย้อนไปถึงเรื่องชกต่อยในวันนี้อย่างเพิ่งจะรู้ตัว

ตอนที่ลงมือชกต่อยเลือดลมสูบฉีดพุ่งพล่าน จะกลยุทธ์หรือยุทธวิธีอะไร เขาเองก็ไม่เคยร่ำเรียนมาอย่างจริงจัง พอถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานยิ่งนึกไม่ออก การลงมือทั้งหมดล้วนพึ่งพาสัญชาตญาณ

และสัญชาตญาณส่วนใหญ่ของเขาก็มาจากการดูไก่ชน

แม้ไก่ชนจะเป็นการสู้แบบตัวต่อตัว และถึงแม้ไก่จะบินไม่สูงแต่ก็ยังกระพือปีกพุ่งชนได้ ลู่จื้อไม่มีคุณสมบัติเหล่านั้น จึงจดจำมาได้แค่ความ 'ดุร้าย' และความปราดเปรียวของร่างกาย อาศัยแค่ว่าตัวเองตัวเล็ก กระโดดหลบหลีกไปมาระหว่างคู่ต่อสู้หลายคนได้ก็เท่านั้น

พอกินอิ่มก็เริ่มง่วงนอน เพียงไม่นานเปลือกตาของเขาก็ปรือลง