บทที่ 68 ข้าชอบฟังพวกเขาสุนัขกัดกันเอง

บทที่ 68 ข้าชอบฟังพวกเขาสุนัขกัดกันเอง

ต่างหูไข่มุกตงจูหนึ่งคู่เปรียบเสมือนกุญแจดอกหนึ่งที่ไขเปิดคลังเก็บของของที่ว่าการซุ่นเทียน

พวกเสมียนทำงานหามรุ่งหามค่ำรื้อค้นอยู่สองวันเต็ม ถึงได้ค้นพบสำนวนคดีที่โจวหรูไห่ฟ้องร้องกับสำนักคุ้มภัยกว่างหยวนจากมุมหนึ่ง

หลายปีปานนี้แล้ว ที่ว่าการซุ่นเทียนจัดว่าเก็บรักษาไว้ได้ค่อนข้างดี ทว่าก็ไม่อาจเลี่ยงการถูกแมลงกัดแทะ แม้จะไม่ถึงขั้นแหว่งวิ่นกระจัดกระจาย แต่ก็หลุดลุ่ยไม่เป็นเล่ม กระดาษแต่ละแผ่นแทบไม่เหลือเค้าเดิม

การใช้แรงงานคนมากมายปานนี้ ตามหลักแล้วควรมีน้ำใจตอบแทนบ้าง ทว่านี่กลับเป็นคดีรื้อฟื้นความหลัง การมอบเงินค่าเหล้าค่าชาล้วนไม่เหมาะสม

ทำได้เพียงให้ติ้งซีโหวแบกหน้าแก่ๆ ใช้หน้าตานี้เป็นผลประโยชน์แทนแล้ว

"ข้าถามใจตัวเองว่าไร้เรื่องละอาย ทว่าก็ทนให้ผู้อื่นนินทาไม่ได้หรอกนะ" ติ้งซีโหวทั้งโมโหทั้งจนใจ เขานั่งอยู่ข้างโต๊ะในห้องโถงใหญ่เรือนชุนฮุย พยายามระงับอารมณ์เกลี้ยกล่อมลู่เนี่ยน "คดีนี้พูดไปแล้วก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรนัก เดิมทีให้เวลาตรวจสอบอย่างละเอียดสักหน่อย แล้วค่อยให้สตรีสกุลหลิ่วยื่นคำฟ้อง จัดการไปตามขั้นตอน"

"เจ้ากลับไม่ยอม ให้เหวินมามานำขบวนใหญ่โตราวกับโจรป่าเข้าหมู่บ้าน พลิกค้นสำนักคุ้มภัยเสียจนแทบจะถอนรากถอนโคน"

"เจ้าตระหนักหรือไม่ว่าคนข้างนอกเขาพูดกันเช่นไร?"

"เขาหาว่าเจ้าโอหัง หาว่าจวนโหวรังแกผู้คน"