บทที่ 47 เน่าเฟะไปหมดแล้ว เน่าเฟะไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ!

บทที่ 47 เน่าเฟะไปหมดแล้ว เน่าเฟะไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ!

ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเฝิงเป็นคนมัธยัสถ์มาตั้งแต่สมัยสาวๆ ไม่ชอบจุดเทียนหรือตะเกียงน้ำมัน มักพยายามใช้แสงสว่างจากธรรมชาติ

วินาทีนี้ นางมองเห็นใบหน้าของหลานชายไม่ชัดเจนนัก

แสงแดดยามเช้าส่องกระทบแผ่นหลังของเฝิงโหยว ทำให้ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่ในเงามืด เห็นเพียงโครงหน้าเลือนลาง

"..."

ฮูหยินผู้เฒ่าอ้าปากอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ในลำคอทั้งชาและร้อนผ่าว ราวกับมีลูกไฟก่อตัวขึ้น

ฮูหยินผู้เฒ่าก้มหน้าลง มองถ้วยที่นางเพิ่งทำตกแตกเมื่อครู่ สองแขนสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

นางอยากจะบังคับตัวเอง แต่กลับพบว่าทำไม่ได้

นางจึงทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นมองเฝิงโหยวอีกครั้ง