กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 36 รู้สึกเสียใจภายหลังก็ดีแล้ว!
อาเวยก้าวเดินด้วยจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว โทสะบนใบหน้าจางหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความเย่อหยิ่งจองหองไม่ยอมลงให้ใคร
เดินไปได้ครึ่งทาง นางก็หยุดเท้า ชี้ไปทางระเบียงทางเดินด้านข้างแล้วเอ่ย "เดินตามเส้นทางนั้นไป ไม่นานก็จะถึงเรือนที่ฮูหยินโหวพักอยู่แล้ว"
ฮูหยินสวีหยุดเดินเช่นกัน มองตามปลายนิ้วของนางไป ชั่วขณะหนึ่งไม่อาจคาดเดาความคิดของอีกฝ่ายได้
หากจะบอกว่านี่คือการบอกทาง ก็คงไม่ใช่แน่ คุณหนูอวี๋หมดความหวังดีต่อนางไปแล้ว ทว่าเมื่อครู่กลับเพิ่งพูดจาประชดประชันถากถางใส่มาประโยคหนึ่ง บอกไม่ถูกเลยว่ากำลังรอจ้องดูเรื่องตลกหรืออะไรกันแน่...
ฮูหยินสวีไม่ได้เอ่ยรับคำ เพียงจ้องมองคนที่พลิกหน้ามือเป็นหลังมือได้รวดเร็วราวกับพลิกหน้ากระดาษอยู่ตรงหน้า