บทที่ 33 หัวใจรับไม่ไหวนี่เอง

บทที่ 33 หัวใจรับไม่ไหวนี่เอง

ชาผลไม้หนึ่งถัง ตอนนี้เหลือไม่ถึงหนึ่งในสี่

โหวติ้งซีใบหน้าแดงปลั่ง อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง เขาคอยรับฟังคำชื่นชมจากผู้คนรอบข้าง และแย้มยิ้มถ่อมตนตอบกลับไปสองสามประโยค

ผู้คนผลัดกันสนทนาโต้ตอบไปมา บรรยากาศเต็มไปด้วยความเบิกบานใจ

เมื่อเห็นเสิ่นหลินอวี้ถือชามเปล่าเดินเข้ามา โหวติ้งซีก็รีบประสานมือคารวะ "ท่านอ๋องดื่มแล้วถูกปากหรือไม่?"

"ถูกปากสิ รสชาติยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น" เสิ่นหลินอวี้กล่าว "ไม่ทราบว่ายังเหลืออีกหรือไม่? ข้าขอเติมอีกสักชาม"

พอได้ยินเช่นนั้น โหวติ้งซีก็พลันนึกถึงข้าวต้มน้ำแกงไก่ที่ถูกขอไปชามนั้นขึ้นมาทันที

เฮ้อ

จนป่านนี้ อาเวยก็ยังไม่ได้ตุ๋นให้เขาใหม่เลยสักโถ

หรือว่าจะหาไก่ที่เหมาะสมไม่ได้?