บทที่ 1 สองแม่ลูกมีแค้นต้องชำระ มีหนี้ต้องทวงคืน!

บทที่ 1 สองแม่ลูกมีแค้นต้องชำระ มีหนี้ต้องทวงคืน!

รัชศกหย่งชิ่งปีที่สามสิบห้า ต้นฤดูใบไม้ร่วง

เมื่อคืนลมพัดแรง ปัดเป่าความร้อนอบอ้าวช่วงปลายฤดูร้อนไปจนสิ้น ยามเช้าเมฆลอยต่ำ ท้องฟ้ามืดครึ้ม ดูท่าทางเหมือนฝนกำลังจะตก

รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนผ่านประตูเมืองทิศใต้เข้าสู่เมืองหลวง มุ่งหน้าไปทางเขตเมืองชั้นในด้วยความเร็วไม่ช้าไม่เร็วนัก

ม่านรถม้าถูกเลิกขึ้นมุมหนึ่ง เผยให้เห็นเสี้ยวหน้าของคนที่อยู่ด้านใน

หลังจากมองทิวทัศน์ริมถนนเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ลู่เนี่ยนก็ชักมือกลับ นางพิงผนังรถม้าแล้วเอ่ยขึ้น “ยังเป็นสถานที่เดิม แต่ดูเหมือนจะแตกต่างจากในความทรงจำของข้าไปอย่างสิ้นเชิง ก็นะ ข้าจากมาตั้งเกือบยี่สิบปีแล้ว มองอะไรย่อมรู้สึกแปลกตาไปหมด แล้วอาเวยล่ะ อาเวยจากเมืองหลวงมานานเท่าใดแล้ว ยังมีทิวทัศน์ใดที่จำได้บ้างหรือไม่”