เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 448 เพื่อของกิน ลุยให้สุด!
เดี๋ยวนะ ฉันกำลังระบายความทุกข์ให้ฟังอยู่ แล้วคุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย?
ฉันบอกว่าฉันฆ่าคนไม่กะพริบตา คุณกลับถามว่าตาแห้งไหม?
ฉันบอกว่าฉันกับเหล่าจ้าวใกล้จะหย่ากันแล้ว คุณกลับถามว่าพระกระโดดกำแพงชามละ 38 กินไหม?
กัวอ้ายผิงรู้สึกเหมือนชกหมัดลงบนปุยนุ่น จะโกรธก็ไม่ใช่ จะดีใจก็ดีใจไม่ขึ้นไปหมด ชั่วขณะนั้นถึงกับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร สมองเหมือนคอมพิวเตอร์ค้างไปแล้ว เธอจึงตอบออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “กิน”
เฉินโม่ถอนหายใจอย่างโล่งอก
กินก็ดีแล้ว ถ้าไม่กินก็ต้องคุยกันอีก พูดกันตรงๆ เรื่องในบ้านแบบนี้พวกคุณสองคนกลับไปคุยกันตอนปิดประตูบ้านก็ได้ไหม ทำไมต้องมาพูดเจื้อยแจ้วกับคนนอกข้างนอกด้วยล่ะ
นี่ก็เพราะเฉินโม่ยังเด็กเกินไป ไม่เข้าใจผู้หญิง ไม่รู้เลยว่าผู้หญิงชอบระบายให้คนอื่นฟังข้างนอกที่สุด
เฉินโม่รีบตักพระกระโดดกำแพงไว้ 2 ชาม กัวอ้ายผิง 1 ชาม น้องชายของเธอ 1 ชาม
น้องเมียถือชามพลางสูดปากฟู่ๆ “หอมจังเลยพี่ นี่คือพระกระโดดกำแพงในตำนานเหรอ?”