เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 447 ของกินดึกที่หัวสะพาน พบหน้าคนคุ้นเคย
“เฉิน เฉิน เฉิน เฉิน เฉิน...”
พอเสี่ยวหน่าเห็นรถขายอาหารสีเหลืองคันนั้น ก็ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ พูดจาติดขัดไปหมด
รถขายอาหารสีสันฉูดฉาด รูปทรงแปลกตา แถมยังดูสะดุดตาแบบสุดๆ คันนี้ ถ้าไม่ใช่ของเฉินโม่แล้วจะเป็นของใครได้อีก?
ที่สำคัญที่สุด นอกจากอาหารฝีมือเฉินโม่ที่ส่งกลิ่นหอมทะลุถนนหนทาง กลบกลิ่นอายความคึกคักของร้านอื่นจนคนได้กลิ่นแล้วน้ำลายสอ ยังจะมีใครทำได้ถึงขนาดนี้อีก?
เสี่ยวหน่ายืนอึ้งอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะออกวิ่งพรวดพราดไปหา พอไปยืนอยู่หน้ารถขายอาหารก็เห็นตัวหนังสือคุ้นตาบนรถว่า รถขายอาหารของเฉินโม่
เป็นเถ้าแก่เฉินจริงๆ ด้วย!
พอเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำที่อยู่ในรถ มือซ้ายถือฝาไหกระเบื้อง มือขวาถือช้อนเล็ก ท่าทางเหมือนกำลังจะซดน้ำแกง
“เถ้าแก่เฉิน!”
เฉินโม่แปลกใจนิดหน่อย เขาจงใจหาที่จอดรถทำอาหารในที่ไม่มีคนแล้วแท้ๆ แบบนี้ยังถูกเจอได้อีกเหรอ?