บทที่ 349 เป็นฉันที่ประเมินคู่แข่งต่ำไป!

บทที่ 349 เป็นฉันที่ประเมินคู่แข่งต่ำไป!

ก่อนขับรถไปถึงประตูใหญ่ทิศเหนือ เฉินโม่ก็แลกแป้งระดับเอที่จำกัดขายวันละ 50 จินทั้งหมดเป็นแผ่นแป้งซาลาเปาในช่องเก็บข้อมูลเรียบร้อยแล้ว แถมยังเตรียมไส้ซาลาเปาสามอย่างในช่องเก็บข้อมูลไว้พร้อมสรรพ

ตอนนี้ในเข่งนึ่งมีซาลาเปาที่เฉินโม่ห่อไว้ หลังพักแป้งรอบสอง เวลาก็กำลังพอดี เขาขี้เกียจสนใจลูกค้าที่มามุงดู และยิ่งไม่อยากสนใจหยางเหวินหู่ที่โผล่มาหาเรื่องอย่างไร้เหตุผล

เฉินโม่เปิดเตาไฟทันที

การกระทำนี้ถือเป็นการประกาศอย่างเป็นทางการว่าการแข่งขันคืนนี้เริ่มขึ้นแล้ว ถึงในใจเฉินโม่จะไม่ได้มองการขายคืนนี้เป็นการเดิมพันกับหยางเหวินหู่ก็ตาม

พอเห็นเฉินโม่เริ่มขายอย่างเป็นทางการ ลูกค้าที่มามุงดูก็เริ่มลงมือกันทันที

กลุ่มแรกแน่นอนว่าต้องเป็นพวกเก่าจากเมืองจิ่งโจว

ตุนจื่อเดินนำไปยืนหน้าสุดของแถวก่อนใคร “ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เถ้าแก่เฉิน วันนี้จำกัดจำนวนไหม”

เฉินโม่พยักหน้า “จำกัดสิ ไม่งั้นนายคนเดียวก็ซื้อซาลาเปาไปหมด แล้วคนอื่นจะได้เล่นอะไรล่ะ”

“แหะๆ” ตุนจื่อถูกจับได้ว่าคิดอะไรอยู่ จึงเกาหลังหัวอย่างเก้อเขิน “งั้นเอาตามนั้น ของที่ร้านมีอย่างละ 1 ที่เลย”