บทที่ 288 ปลาทอดก็ไม่หอมแล้ว อยากกินแต่หม้อไฟ!

บทที่ 288 ปลาทอดก็ไม่หอมแล้ว อยากกินแต่หม้อไฟ!

เนื้อปลาที่คีบอยู่บนตะเกียบ บางราวกับปีกจักจั่น พอต้มในน้ำซุปสีแดงมันวาวจนเดือดก็หดตัวและเปลี่ยนสี แค่มองก็ชวนน้ำลายสอแล้ว

ที่ทำให้คุณแม่วัยสาว 2 คนประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ก่อนหน้านี้เวลาไปกินหม้อไฟ พวกเธอก็เคยเห็นคนใช้ถ้วยน้ำมันงาแบบนี้ แต่ทุกครั้งที่เห็นก็รู้สึกว่าของแบบนี้ต้องเลี่ยนแน่ๆ

อีกอย่าง ก็แค่น้ำมันงาไม่ใช่เหรอ? ปกติพวกเธอใช้มันเป็นเครื่องปรุงในครัวเท่านั้น ใครจะคิดว่าจะเอาเนื้อกับผักสารพัดมาจิ้มกินแบบนี้ แค่คิดก็รู้สึกแปลกๆ แล้ว

แต่ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว

เนื้อปลาที่เคลือบด้วยน้ำมันงาผสมกระเทียมบด ส่งกลิ่นหอมฟุ้งมาให้รู้สึกราวกับเพิ่มความหอมขึ้นอีกหลายระดับ

แม่ของหลี่จิ้งอี๋ทนไม่ไหวแล้ว ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เธอยังไม่ได้กินข้าวสักคำ

ตอนเพิ่งมาถึงโรงเรียน เธอคิดว่าจะได้จับคู่กับพ่อของอู๋จวิ้น จึงค่อนข้างตั้งตารอปิ้งย่างอยู่เหมือนกัน ไม่คิดว่าลูกสาวจะเลือกเจียงเหวินชิงเพราะอยากกินไอศกรีมเสียก่อน

ยิ่งไม่คิดว่ารถของผู้ปกครองเจียงเหวินชิงจะ...แปลกอยู่หน่อยๆ กว่าจะได้กินข้าวคำแรกของวันนี้ก็ล่วงเลยมาจนป่านนี้แล้ว แม่ของหลี่จิ้งอี๋เป่าเนื้อปลาเบาๆ สองที แล้วก็เอาเข้าปากทันที

“อืม”