บทที่ 287 หม้อไฟปลาเผ็ดชาลิ้น

บทที่ 287 หม้อไฟปลาเผ็ดชาลิ้น

ที่แท้ก็เป็นเถ้าแก่เฉิน!

เหล่าจ้าวตื่นเต้นขึ้นมาก่อนเป็นอย่างแรก จากนั้นอารมณ์ต่างๆ ก็โถมเข้ามาไม่ขาดสาย เขารีบวิ่งไปหาเฉินโม่กับรถขายอาหาร

ไม่รู้ทำไม ยิ่งเข้าใกล้รถสีเหลืองคันนั้น หัวใจของเหล่าจ้าวก็ยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

ถึงกับรู้สึกแสบจมูกจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว

“อ้าว เหล่าจ้าว? ไม่เจอกันตั้งนาน!”

เฉินโม่หยุดมือที่กำลังคนเครื่องปรุงน้ำซุป “ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ? พี่สะใภ้ก็อยู่ด้วยนี่”

กัวอ้ายผิงทัดผมไว้หลังหู เผยให้เห็นใบหน้าด้านหนึ่ง “ไม่เจอกันตั้งนาน”

เหล่าจ้าวเท้าสองมือไว้บนขอบหน้าต่างรถขายอาหาร ไม่สนใจเลยว่าข้างๆ จะมีเด็กๆ กับผู้ปกครองมองมาอย่างตกตะลึง น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย “เถ้าแก่เฉิน เป็นคุณจริงๆ ด้วย! โอ๊ย คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคุณจริงๆ!”