บทที่ 230 เหล่าจ้าวคนนั้น ช่างน่าสงสารจริงๆ

บทที่ 230 เหล่าจ้าวคนนั้น ช่างน่าสงสารจริงๆ

หลิ่วเยว่หรงกินเนื้อวัวแผ่นในถุงหนังวัวของกู่ฟางอย่างสบายๆ ราวกับกินขนมขบเคี้ยวทั่วๆ ไป

“หืม?” หลิ่วเยว่หรงยืดคอไปข้างหน้าเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ “นี่เนื้อวัวแห้งเหรอ อร่อยขนาดนี้เลยเหรอ”

เธอหยิบออกมาจากถุงอีกแผ่นอย่างเป็นธรรมชาติ

พอเข้าปาก ยิ่งเคี้ยวก็ยิ่งได้รสชาติ

รสเผ็ดชาของมันไม่ได้เข้มข้นมาก แต่พอผสานกับรสเนื้อวัวแล้วกลับลงตัวพอดี ที่สำคัญคือยิ่งกิน

ก็ยิ่งอยากกิน นี่มันแปลกจริงๆ

หลิ่วเยว่หรงกินเนื้อวัวแห้งติดๆ กันหลายแผ่น พอเห็นเหอจื่อเหิงยกชามใหญ่ที่มีไอร้อนกรุ่นมาวางบนโต๊ะ เธอก็หันไปถามว่า “คนนี้ใครเหรอ”

กู่ฟางเคี้ยวตุ้ยๆ “นี่แฟนของน้องสาวฉัน เหอจื่อเหิง”