บทที่ 164 เพื่อของกิน ลู่ลู่กลายเป็นคนผิดคำพูด

บทที่ 164 เพื่อของกิน ลู่ลู่กลายเป็นคนผิดคำพูด

ไม่ต้องพูดให้มากความ วินาทีที่เนื้อแกะตุ๋นต้นหอมทำเสร็จ แม้เฉินโม่จะบอกแล้วว่าตุ๋นเลยเถิดไปนิด แต่อวี๋ฮุยกับคนอื่นๆ ก็ยังรีบยื่นมือมาจะยกจานออกไปอย่างลนลาน

เรื่องนี้ทำให้เถ้าแก่เฉินลำบากใจไม่น้อย

“เอาแบบนี้ไหม พวกคุณแบ่งกันกินจานนี้ไปก่อน เดี๋ยวผมรีบทำเพิ่มให้อีก?”

แน่นอนว่าไม่มีปัญหา อีกอย่างเฉินโม่กับอวี๋ฮุยก็สนิทกันอยู่ กระดูกแกะอะไรพวกนั้นที่อวี๋ฮุยเอามาให้เมื่อวันก่อน อีกฝ่ายก็ยืนกรานไม่เอาเงินสักแดง กินเนื้อแค่จานเดียวไม่นับเป็นอะไรเลย

“ตกลง พวกเรากินก่อน คุณทำต่อเลย ฮ่าๆ! เถ้าแก่เฉิน ผมว่าถ้าคุณอยากกินเอง คงต้องรอจนคนอื่นกินเสร็จหมดก่อนแล้วล่ะ!” อวี๋ฮุยดีใจสุดๆ

ได้เงินคืนแล้ว แถมอีกเดี๋ยวก็ได้กินเนื้อ ยังจะมีอะไรสุขใจไปกว่านี้อีก?

เฉินโม่รู้สึกว่าพี่อวี๋ฮุยคงมีปัญหาทางสมองอยู่บ้าง เขายื่นมือหยิบเนื้อแผ่นหนึ่งจากจาน แล้วเงยหน้าส่งเข้าปาก “ใครบอกว่าพ่อครัวจะไม่ได้กินอาหารที่ตัวเองทำ? พูดอะไรเป็นเรื่องตลกระดับโลกเนี่ย?”