กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 120 ฉบับยุคใหม่ จ้องหม้อไฟไหตี่เลา
“ทำไมวัดถึงตุ๋นเนื้อไม่ได้ล่ะ?”
หม่าเฉียงยังคงติดใจอยู่กับคำถามนี้ “พี่ใหญ่โจวไม่รู้หรอกเหรอว่า เดี๋ยวนี้พระก็แค่มีอาชีพเป็นพระเท่านั้นเอง?”
ในเมื่อเป็นอาชีพ ก็ย่อมไม่มีกฎหยุมหยิมมากมายขนาดนั้น
โจวหู่ทำหน้าบึ้ง “ถึงอย่างนั้นก็ต้องมีจรรยาบรรณในอาชีพสิวะ!”
พอเห็นแบบนั้น คนอื่นๆ ก็พากันเข้ามาเกลี้ยกล่อม ทุกคนบอกว่าพวกเราใกล้ถึงยอดเขาแล้ว งั้นขึ้นไปดูก่อนดีไหม เข้าไปดูเดี๋ยวก็รู้เองว่าวัดกำลังตุ๋นเนื้ออยู่หรือเปล่า
จะมายืนเถียงกันตรงนี้ให้ได้อะไร?
โจวหู่รู้สึกว่าลูกบุญธรรมอีกหลายคนพูดมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน เขาสูดกลิ่นเข้าไปอีกหลายครั้ง “ไม่ใช่แล้ว กลิ่นนี้ไม่ได้ลอยลงมาจากยอดเขา”