กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 96 นี่นายชื่อเฉินโม่เหรอ?
พอผลักประตูเปิดอีกครั้ง ฉางเจี้ยนจวินก็สาวเท้าเดินออกไปทันที
เชี่ย?
ภาพหลอนที่เห็นเมื่อครู่ยังอยู่ เขาสูดจมูกฟุดฟิด
บ้าจริง ไม่ใช่แค่เห็นภาพหลอน แม้แต่ประสาทรับรสปลอมๆ ก็โผล่มาด้วยเหรอ?
แถมคนที่กำลังกินข้าวพวกนั้นยังหยุดมือ แล้วหันมามองเขาพร้อมกันอีก!
ในฐานะแพทย์ ฉางเจี้ยนจวินเป็นคนไม่เชื่อเรื่องผีสางแน่นอน แต่พออยู่โรงพยาบาลนานเข้า ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะได้ยินสาวน้อยทั้งหลายเมาท์เรื่องประหลาดที่เคยเกิดขึ้นในโรงพยาบาลเมื่อหลายปีก่อน
“โดนผีบังตาหรือไง?”
ลองนึกภาพโรงพยาบาลตอนตี 2 ทางเดินมืดๆ ระหว่างแผนกผู้ป่วยในอันเงียบสงัดกับกำแพงสูง ต่อให้เป็นตอนกลางวันก็แทบไม่มีใครผ่าน แต่ตอนนี้กลับมีคน 4-5 คนนั่งล้อมวงกินข้าวกันอยู่
นี่มันฉากประหลาดชวนขนหัวลุกขนาดไหนกัน