บทที่ 91 คนอย่างผมไม่เคยเชื่อเรื่องลี้ลับมาตั้งแต่เด็ก

บทที่ 91 คนอย่างผมไม่เคยเชื่อเรื่องลี้ลับมาตั้งแต่เด็ก

“นั่นอะไรน่ะ?”

หลิ่วเฉิงหมิงเพ่งมองให้ชัด สมองยังมึนงงอยู่เล็กน้อย เขาเห็นรถตู้สีเหลืองคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลนักใต้แสงไฟสลัว ข้างรถมีไอขาวโพล่งพวยพุ่งขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

มันสมเหตุสมผลตรงไหนกัน?

นอกประตูหลังของแผนกผู้ป่วยใน ตอนเที่ยงคืนดึกสงัด จู่ๆ ก็มีรถสีเหลืองอ๋อยคันหนึ่งโผล่มาแบบมึนๆ มันสมเหตุสมผลตรงไหนกัน?

หลิ่วเฉิงหมิงถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว พอหันไปมอง ก็เห็นคนไข้ร่วมเตียงอย่างตู้ฉี่หมิงกำลังจ้องรถคันนั้นเขม็ง

ในดวงตาคู่นั้นมีทั้งความโกรธ ความแค้น ความเดือดดาลจนแทบระเบิด แล้วยังมีความปรารถนาบางอย่างที่ไม่รู้ว่าอะไร

“พี่ชาย พี่ชาย?”