เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฮ่องเต้ที่ทรงพระบรรทมดึกยังคงต้องตื่นแต่เช้าตรู่
ฟ้าเพิ่งจะสาง พระองค์ก็ต้องเสด็จไปว่าราชการยามเช้าเสียแล้ว
อันจิ่วรู้สึกจนใจอยู่บ้างจริงๆ
ระยะนี้มีเรื่องราวมากมาย ย่อมสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจเป็นธรรมดา
ใครๆ ต่างก็อยากเป็นฮ่องเต้ แต่การเป็นฮ่องเต้ก็ใช่ว่าจะดีเสมอไปเสียหน่อย...
ครั้นฮ่องเต้เสด็จไปแล้ว อันจิ่วก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมาประโยคหนึ่ง พอดีกับที่เสี่ยวชิวได้ยินเข้า นางจึงประหลาดใจยิ่งนัก “เสี่ยวจิ่ว เจ้ามีเรื่องกลัดกลุ้มอันใดหรือ?”
อันจิ่วจึงเอ่ยว่า “ไม่มีอันใดหรอก เพียงรู้สึกว่าฝ่าบาททรงมีพระราชกิจรัดตัว ช่างเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก”
เสี่ยวชิวมองนางด้วยสายตาที่ยากจะบรรยาย
อันจิ่วชะงักไป “อ๊ะ? เป็นอะไรไปหรือ?”
เสี่ยวชิวส่ายหน้า พลางมองนางด้วยสายตาราวกับมองคนคลั่งรัก “เสี่ยวจิ่ว เจ้าเอาเวลาไปเป็นห่วงตัวเองเถิด”