เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แผ่นหลังของอันไท่มีรอยแผลเป็นลึกมากอยู่รอยหนึ่ง
แม้บาดแผลจะหายสนิทแล้ว แต่เพียงมองดูก็จินตนาการได้ว่า ตอนนั้นเขาคงได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างยิ่ง
ชวนให้ใจหายเมื่อได้เห็น
อันไท่กล่าวว่า “ข้าเอาตัวเข้ารับดาบแทนองค์หญิง ตอนนั้นนางซาบซึ้งใจมาก”
เขาหลุบตาลงเล็กน้อย “นางยังบอกด้วยว่าจะดีกับข้าไปชั่วชีวิต”
แล้วหลังจากนั้นเล่า...
“พอเป็นเรื่องผลประโยชน์ของแคว้นฉู่ นางก็ส่งข้ามายังต้าเซี่ยโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย”
เขามองอันจิ่วอย่างจริงจัง “ในสายตาของผู้มีอำนาจมีสิ่งที่พวกเขาใส่ใจอยู่มากมาย ความรักความเสน่หาเป็นเพียงหนึ่งในนั้น ยามว่างหรือยามต้องการ พวกเขาก็หยอกพวกเราเล่นสักหน่อย แต่พอไม่ต้องการแล้วก็ทอดทิ้งได้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ถึงอย่างไรคนที่ยอมตายเพื่อองค์หญิงก็มีตั้งมากมาย แล้วข้านับเป็นอะไรได้เล่า?”