กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผู้คนภายนอกต่างยุ่งกันจนหัวหมุนราวกับลูกข่าง
ทว่าทรราชกลับอยู่อย่างสบายอารมณ์ เขากำลังเล่นหมากเรียงห้ากับอันจิ่ว
“เจ้าแพ้แล้ว” อันจิ่วตบเบาๆ บนผมหยิกของเขาแล้วปลอบใจอย่างจอมปลอม “แหม เจ้าเพิ่งจะเล่น แพ้สักครั้งสองครั้งเป็นเรื่องปกติ”
ทรราชจ้องมองกระดานหมาก สลับกับจ้องมองอันจิ่ว
นี่เป็นกระดานแรก
กระดานที่สอง อันจิ่วก็ไม่เล่นด้วยแล้ว
นางกลัวแพ้
นางรู้ดีว่าแม้ทรราชจะเป็นทรราช แต่เขาก็ใช้สมองของฮ่องเต้
นางแพ้ให้ฮ่องเต้ก็ช่างเถอะ แต่จะให้แพ้ให้ทรราชอีกหรือ?
แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด