เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่สอง ขืนให้อาหารต่อไปปลาจะตายเอานะ” องค์ชายแปดมองปลาในสระด้วยความกังวล เขารู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ไม่เคยเห็นปลาที่อ้วนท้วนถึงเพียงนี้มาก่อนเลย
หมิงอ๋องพยักหน้าส่งๆ พลางโยนอาหารปลาในมือลงไปจนหมด เมื่อมองดูฝูงปลาที่แย่งกันกินอาหาร คิ้วขององค์ชายแปดก็ขมวดมุ่นจนแทบผูกกันเป็นปม
พอหมิงอ๋องเห็นองค์ชายแปดเป็นเช่นนี้ อารมณ์ก็พลันดีขึ้นมาในชั่วพริบตา เขาก้าวเดินไปทางทิศเหนือสองสามก้าว หวังจะหาสถานที่อันเงียบสงบ ทว่ากลับได้ยินเสียงสนทนาดังแว่วมาจากด้านหลังภูเขาจำลอง
“อย่าคิดเชียวนะว่าตามข้าเข้าวังมาแล้วจะได้เกาะกิ่งไม้สูง” น้ำเสียงของสตรีแฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง
อีกเสียงหนึ่งฟังดูขลาดเขลาไร้ความมั่นใจ “ข้ารู้แล้ว”
“รู้ก็ดีแล้ว” สตรีเย่อหยิ่งผู้นั้นเอ่ย “ประเดี๋ยวอย่าได้เดินตามข้า ขายหน้าจะตายชัก”
“อืม”
สตรีเย่อหยิ่งผู้นั้นแค่นเสียงหึอย่างรังเกียจแล้วเดินจากไป