กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฮูหยิน” อิงกั๋วกงร้องเรียกขึ้นคำหนึ่ง
ฮูหยินกั๋วกงหันหน้ากลับมามองเขา
ผ่านละอองแสงแดดที่สาดส่อง อิงกั๋วกงคล้ายมองเห็นฮูหยินกั๋วกงในวัยเยาว์
อ่อนโยน สงบเสงี่ยม มองดูก็รู้ว่าหัวอ่อน อุปนิสัยดีเป็นอย่างยิ่ง
ยามนั้นเขาคิดสิ่งใดอยู่เล่า?
เขาคิดว่า นางดูควบคุมง่าย รังแกได้ง่าย...
ยามนั้นมีจุดประสงค์แอบแฝง เขาจึงไม่มีความรู้สึกรักใคร่ต่อฮูหยินเลยแม้แต่น้อย
แต่หากไร้ความรู้สึก จะให้กำเนิดบุตรถึงสี่คนได้หรือ?
แม้ไร้ความรู้สึก พวกเขาก็ผ่านวันเวลาด้วยกันมาเนิ่นนานหลายปีถึงเพียงนี้
เหตุใดกัน...