เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนที่อันจิ่วพอจะหาเรื่องพูดคุยด้วยได้ในยามนี้ก็มีเพียงแม่นมฉวี่ ขันทีหลี่ และคนอื่นๆ ในกลุ่มนี้ ส่วนเสี่ยวฝูจื่อที่อายุน้อยที่สุดกลับมองนางด้วยสายตาแปลกๆ
ในที่สุดอันจิ่วก็อดถามไม่ได้ “เจ้ามองข้าเช่นนี้ทำไม?”
ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของบุรุษที่ทำงานด้วยกันช่างเดายากเสียจริง
เสี่ยวฝูจื่อตอบ “ข้ากำลังดูว่าเจ้างดงามหรือไม่”
อันจิ่วถามอย่างคาดหวังอยู่บ้าง “แล้วเจ้าว่าข้างดงามหรือไม่?”
เสี่ยวฝูจื่อเม้มปากมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยความจริงใจยิ่ง “ก็ธรรมดา...”
อันจิ่วกลอกตาจนแทบจะมองขึ้นไปถึงฟ้า
เสี่ยวฝูจื่อเอ่ยด้วยความจริงใจอีกครั้ง “ข้าขอพูดสิ่งที่เจ้าไม่อยากฟังสักประโยคนะ...”
อันจิ่วตอบ “รู้ว่าข้าไม่อยากฟังก็ไม่ต้องพูด”
เสี่ยวฝูจื่อเลียนแบบท่าทางขันทีหลี่ เดาะลิ้นคราหนึ่งแล้วเอ่ย “เสี่ยวจิ่วเอ๋ย...”