เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อ๋องหรูหยางมองไปทางฮ่องเต้
“เสด็จพี่ ท่านดูพี่สามสิ กระหม่อมเพียงแค่พูดไปตามประโยคเท่านั้น หากฉินเป่ามีความผิดจริง ก็ควรส่งตัวให้ศาลต้าหลี่และสภาตรวจการเป็นผู้พิพากษา จะสังหารเขาโดยไร้เหตุผลเช่นนั้นไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ” อ๋องหรูหยางทำหน้าตาไร้เดียงสา ดวงตาของเขากลมโตยามมองผู้คนด้วยท่าทีน่าสงสาร ราวกับสุนัขจิ้งจอกน้อยที่ถูกรังแก
ผู้ที่ไม่รู้จักเขาเห็นเข้าย่อมเกิดความเอ็นดูและให้อภัยเขาไปหลายส่วน
ทว่าฮ่องเต้กลับมีภูมิคุ้มกันต่อท่าทีของเขาไปแล้ว พระองค์จ้องมองอ๋องหรูหยางพลางยิ้มบาง “เจ้าพูดได้ถูกต้อง แต่ว่า...”
พระองค์ตรัสด้วยสุ้มเสียงที่ดูเหมือนจะเบา ทว่าทุกคนในที่นั้นกลับได้ยินชัดเจน “คืนนั้นทหารยามรายงานว่า มีเพียงไทเฮาที่เสด็จไปที่คุก หลังจากนั้นฉินเป่าก็ฆ่าตัวตาย”