เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเพียงใด กระทั่งอันจิ่วก็เริ่มทนไม่ไหวแล้ว เจียงเซิ่งจึงเดินออกมาจากโถงใหญ่ พอเห็นทุกคน เขาก็ทำสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง
“เหตุใดพวกท่านยังยืนอยู่ตรงนี้อีก?”
ขันทีหลี่ก้มหน้าพลางยิ้ม “หมอหลวงเจียง ฝ่าบาททรงว่าอย่างไรบ้างขอรับ?”
เจียงเซิ่งกล่าวว่า “พวกท่านยังไม่รู้นิสัยฝ่าบาทอีกหรือ พระองค์ทรงมีพระเมตตาที่สุด ทรงย้ำอยู่ตลอดว่าไม่โทษพวกท่าน พระองค์ไม่ถือสา แต่ภายหน้าพวกท่านก็ต้องรู้จักดูตาม้าตาเรือให้มากกว่านี้ เรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้นอีกไม่ได้แล้ว”
ขันทีหลี่พยักหน้ารับคำ
หมอหลวงเจียงกล่าวอีกว่า “พวกท่านก็แยกย้ายกันเถิด ข้างนอกหนาวไม่น้อย”
เขากำลังจะจากไป แต่กลับหยุดฝีเท้าแล้วเดินมาข้างกายอันจิ่ว
“เสี่ยวจิ่ว เจ้าก็ต้องรู้จักดูตาม้าตาเรือด้วย”
อันจิ่วพยักหน้ารับคำ