กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความกระอักกระอ่วนในชั่วพริบตานั้นราวกับมีรูปร่างเป็นก้อนกระจายไปทั่วบริเวณ ก่อนจะห่อหุ้มอันจิ่วเอาไว้จนมิดในท้ายที่สุด
นางเก็บรอยยิ้มแล้วเริ่มเช็ดผมให้ฮ่องเต้อย่างตั้งอกตั้งใจ
“เมื่อครู่เจ้าหัวเราะสิ่งใด?” ฮ่องเต้กลับไม่ยอมปล่อยอันจิ่วผู้น่าสงสารไปง่ายๆ
อันจิ่วส่ายหน้า ปากแข็งไม่ยอมรับ “บ่าวไม่ได้หัวเราะเพคะ”
“เรามิได้ตาบอดเสียหน่อย” ฮ่องเต้มองอันจิ่วที่สะท้อนอยู่ในกระจก
【ช่างแก้ตัวได้เก่งจริง!】
【เราเห็นอยู่ชัดๆ แท้ๆ!!!】
【นางต้องกำลังหัวเราะผมของเราอยู่แน่】
【ต้องใช่แน่ๆ!!!】
อันจิ่วกล่าวอย่างร้อนตัว “บ่าวนึกถึงฎีกาในวันนี้เพคะ มีใต้เท้าท่านหนึ่งกราบทูลว่ากำลังสืบคดีฆาตกรรมที่ถนนบุปผา เขาคาดว่ามีมือสังหารลึกลับปรากฏตัวขึ้น”