เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ราตรีในฤดูหนาวมาเยือนอย่างรวดเร็วเสมอ
แสงเทียนสีเหลืองสลัวไหวระริก อันจิ่วจ้องท้ายทอยฮ่องเต้อย่างเหม่อลอย
ไม่รู้ว่าฮ่องเต้เป็นอะไรไป นับแต่เสวยมื้อเย็นเสร็จก็ประทับหน้าโต๊ะนิ่งไม่ขยับ หากจะบอกว่าทรงครุ่นคิดเรื่องใดอยู่ นั่นย่อมไม่ใช่แน่ เพราะอันจิ่วไม่ได้ยินเสียงในใจของพระองค์เลย แสดงว่าในพระเศียรว่างเปล่าไปหมด
เขากำลังทำอะไรกันแน่?
อันจิ่วง่วงแล้ว
อยากเลิกเวรเหลือเกิน
อันจิ่วจึงขยับเท้าไปก้าวหนึ่ง เตรียมออกจากที่นี่แล้วให้เสี่ยวเซี่ย เสี่ยวชิว และเสี่ยวตงมาเข้าเวรแทน...
ไม่ได้ จะปล่อยให้เสี่ยวตงผู้นั้นมารับใช้ข้างกายฮ่องเต้อีกไม่ได้เด็ดขาด หากนางคิดล้างแค้นให้ชุ่ยหลิ่ว แล้วฉวยโอกาสตอนรับใช้ใกล้ชิดแทงฮ่องเต้สักครั้งเล่า?
พอคิดมาถึงตรงนี้ อันจิ่วก็รู้สึกว่าต้องรีบไปบอกแม่นมฉวี่เสียแล้ว