กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความเจ็บปวดอย่างที่นึกไว้ไม่ได้เกิดขึ้น
อันจิ่วเพิ่งรู้ตัวว่า ตอนที่ใบหน้าอยู่ห่างจากพื้นเพียงหนึ่งชุ่น มีคนคว้าตัวนางไว้ แล้วหิ้วคอเสื้อยกนางขึ้นมา
อันจิ่วยังมึนศีรษะอย่างหนัก นางค่อยๆ หันไปมอง แล้วก็เห็นพระพักตร์หล่อเหลาของฮ่องเต้เปี่ยมด้วยรอยแย้มสรวล
อันจิ่วรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาเล็กน้อย...
ฮ่องเต้ก็มิได้ไร้ความเป็นมนุษย์เสียทีเดียว...
【เรายังรวดเร็วเหมือนเดิม...】
【ไม่สิ ต้องบอกว่าปฏิกิริยาตอบสนองของเรายังรวดเร็วเหมือนเดิม เรื่องอื่นเราไม่ได้เร็วเสียหน่อย】
【แต่ห่านทึ่มก็น่าขันเกินไปแล้ว แค่เดินยังล้มได้...】
【ฮ่าๆๆ!】
อันจิ่ว “...”