กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 248 พานพบมิอาจจำ
เวลาค่อย ๆ ล่วงเลยผ่านไป ในที่สุดสะพานชักเหนือคูเมืองก็ค่อย ๆ ทอดลงมา เสียงเสียดสีของโซ่เหล็กดั่งอสนีบาตคำรามลั่นครืนครั่งผ่านกำแพงเมือง
ซูเฉินและซูกั่วแทบจะเกาะติดกับราวระเบียง ปลายนิ้วขาวซีดเพราะออกแรงเหนี่ยวแน่น ซูหลีโอบแขนทั้งสองข้างกอดพวกเขาไว้ ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจเต้นกระชั้นถี่ของเด็กทั้งสอง—
ตึก ตึก ตึก
ดั่งเสียงที่ได้ยินยามแนบชิดแผงอกของเขา ในค่ำคืนหิมะโปรยปรายเมื่อเจ็ดปีก่อนตามความทรงจำ ตอนที่เตี่ยกอดนางเป็นครั้งสุดท้ายก่อนถูกจับตัวไป
ฝูงชนเบื้องล่างหอประตูเมืองพลันส่งเสียงโห่ร้องดังกึกก้องประดุจคลื่นสึนามิ
“มาแล้ว! เป็นกองอัศวินเมฆาทมิฬ!”