เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 200 เลือกเอง
ยามกลับถึงจวนตระกูลกู้ ดวงตะวันได้ลับหายไปหลังทิวเขาตะวันตกจนหมดสิ้นแล้ว
หน้าประตูจวนแขวนโคมแดงสองใบไว้ มันแกว่งไกวแผ่วเบาในสายลมยามค่ำคืน สะท้อนประตูใหญ่ชาดให้สว่างวับดับสลับไปมา
“สืออวี้ไม่เข้าไปนั่งพักหน่อยหรือ” ท่านปู่ตระกูลกู้ประคองมือซูหลีลงจากรถม้า พลางหันกลับมาถาม
ลู่สืออวี้ทอดกายยืนอยู่ข้างรถม้า ชุดลำลองสีม่วงชาดของชินอ๋องแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับแสงสลัวยามค่ำ
ลู่สืออวี้ยืนอยู่ข้างรถม้า ชุดลำลองชินอ๋องสีม่วงเข้มแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกับแสงยามสนธยา เขาชำเลืองมองจวนตระกูลกู้ที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ บนกระดาษหน้าต่างปรากฏเงาร่างคนเดินไปมาหลายเงา—เห็นได้ชัดว่ามีคนกำลังรอพวกเขากลับมา
“ไม่ดีกว่าครับ ท่านปู่กู้” เขาพยักหน้าเล็กน้อย ไข่มุกบนกว้านหยกเปล่งแสงเย็นเยียบตามการเคลื่อนไหว “ข้ายังมีธุระอยู่นิดหน่อย”
ซูหลีสังเกตเห็นว่าตอนที่เขาพูดประโยคนี้ มือขวาของเขากำลังลูบไล้จี้หยกที่เอวโดยไม่รู้ตัว