เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 139 ความหวังพังทลาย?
ฝนตกลงมาตลอดทั้งคืน กว่าจะหยุดลงก็เมื่อยามเช้าของวันถัดมา
หยดน้ำหยดสุดท้ายร่วงหล่นลงจากชายคาวัดร้าง สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้าจนเกิดเป็นประกายเจ็ดสี
เจิ้งอวี้ผลักบานประตูวัดที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดออกไป สูดลมหายใจลึกรับอากาศสดชื่นหลังฝนตก ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องด้านใน
“นายท่าน ฝนหยุดแล้วขอรับ”
ลู่สืออวี้แต่งกายเรียบร้อยอยู่ก่อนแล้ว เขากำลังผูกสายรัดข้อมือให้แน่น
พอได้ยินเช่นนั้นจึงเงยหน้าขึ้น แสงรำไรยามเช้าสาดส่องเข้ามา
เขาขานรับสั้นๆ ก่อนจะก้าวยาวๆ ตรงออกไปนอกวัด
บนลานโล่งหน้าวัด เหล่าทหารได้ตั้งแถวรอคอยกันเองโดยธรรมชาติ
ลู่สืออวี้กวาดสายตามองใบหน้าของทุกคน หลังจากพายุฝนเมื่อวาน กลับไม่มีผู้ใดแสดงท่าทีเจ็บป่วยเลยแม้แต่คนเดียว ทุกคนต่างดูตื่นตัวเต็มที่ แววตาเผยถึงความกล้าแกร่ง