กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 120 ต่างรู้ใจโดยไม่ต้องเอ่ย
ซูหลีไม่รู้เลยสักนิดว่าตนเองได้กลายเป็นจุดรวมแห่งความยึดติดขององค์รัชทายาทไปเสียแล้ว รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวหยุดลงหน้าประตูใหญ่สีชาดของจวนตระกูลกู้ ลู่สืออวี้เลิกม่านรถขึ้น
“พี่หลี ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว ข้าคงไม่เข้าไป” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลพลางชี้ไปยังหีบไม้ปิดทองสี่หีบที่องครักษ์ด้านหลังช่วยกันยกอยู่ “หีบเหล่านี้ข้าจะส่งคนนำเข้าไปพร้อมเจ้า”
ซูหลีมองรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตาของเขา พลันรู้สึกใจกระตุกวูบเบา ๆ “ตกลง”
ซูหลีเพิ่งเอ่ยจบ กลับเห็นเขาขยับเข้ามาชิดกะทันหัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดติ่งหู “แล้วก็...” เขากัดฟันกรอดพลางกดเสียงต่ำ “วันหน้าไม่อนุญาตให้แต่งตัวงดงามถึงเพียงนี้อีก ลูกตาคนทั้งโถงแทบจะติดอยู่บนร่างเจ้าอยู่แล้ว”