เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 43 เรียกชื่อข้า
เมื่อเดินอยู่บนถนน ซูหลีจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ระหว่างทางเริ่มมีผู้คนสัญจร และร้านค้าทั้งสองฝั่งก็เริ่มเปิดทำการแล้ว ดูท่าพออุณหภูมิลดลง ผู้คนก็เริ่มก้าวเท้าออกจากเรือน
แม้จะมีร้านค้าเปิดอยู่บ้าง ทว่าด้านในกลับว่างเปล่า นานทีปีหนจึงจะแลเห็นเจ้าของร้านหรือลูกค้าสักสองสามคน ซึ่งต่างก็มีสีหน้าเฉยชาด้านชา ราวกับไม่แยแสต่อสิ่งใดรอบข้างแม้แต่น้อย
นางกระชับห่อผ้าในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว คนเดินถนนมีไม่มากนัก ทว่าทุกคนที่เดินผ่านข้างกายนาง แววตาล้วนแฝงไว้ด้วยความละโมบและความเย็นชาจนยากจะเอ่ยคำ
ซูหลีไม่กล้าสบตากับพวกเขา ทำได้เพียงก้มหน้า พยายามทำให้ตนเองดูไม่สะดุดตาถึงเพียงนั้น
ทันใดนั้น นางพลันได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังแว่วมาจากด้านหลัง คล้ายมีผู้ใดกำลังสะกดรอยตามนางอยู่
หัวใจของซูหลีดิ่งวูบลงอย่างฉับพลัน ฝีเท้าจึงเร่งเร็วยิ่งขึ้นโดยมิอาจห้าม
ครั้นเวลานั้นเอง นางแลเห็นข้างหน้าไม่ไกลนักมีร้านค้าแห่งหนึ่งที่ดูปกติธรรมดาอยู่ หน้าประตูแขวนป้าย “เปิดทำการ” เอาไว้