ตอนที่ 129 เป่าเป่าไม่มีเพื่อนร่วมชั้น

เสี่ยวฝูเป่ารู้ตัวแล้วว่าคำว่า ‘หนัก’ กับ ‘สำคัญ’ ไม่ได้หมายความเหมือนกัน จึงเริ่มไม่ยอม ให้งอแงจะลงไปหาแม่

“ไม่ให้น้าเขยฮุ่ยฮุ่ยอุ้มอีกสักหน่อยเหรอ?” เซิ่งหลุนย่อตัวลงกับพื้นอย่างน่าสงสารเพื่อฉุดรั้ง เสี่ยวฝูเป่าไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

คราวนี้ลู่เซี่ยงอู่ไม่ไอเสียที

“เธอเป็นอะไรไป?” อันอี๋จิ้งกำเมล็ดแตงไว้หนึ่งกำกำลังคุยกับเพื่อนสาวอย่างสนุก หันมาก็เห็นลูกสาวกอดขาของตัวเอง ด้านหลังลูกยังมีเซิ่งหลุนที่ย่อตัวตามมาเหมือนสุนัขตัวใหญ่

เสี่ยวฝูเป่าทำแก้มกลมป่อง “อุ้มลูกไม่ไหวแล้ว!”