กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
อันอี๋จิ้งปรบมือแล้วลุกขึ้น “ถ้าคุณรู้จักกาลเทศะสักหน่อย ก็ไม่ต้องมารับการตีรอบนี้หรอก”
ทุกคนฟังแล้วรู้สึกเสียวฟันไปตาม ๆ กัน
เพื่อนหญิงผมตรงคนหนึ่งยกมือขึ้นอย่างแผ่วเบา “อี๋จิ้ง คุณตีเขาจนร้องไห้แล้ว… เอ่อ ตอนจะเก็บเงินทีหลัง ใครจ่ายล่ะ”
ลู่เซี่ยงอู่คว้าคอเสื้อของหวังซิงโจวแล้วยกเขาขึ้น “แน่นอนก็ยังต้องเป็นเขาที่ควักเงิน”
หวังซิงโจวได้ยินคำนี้ราวกับจับได้เงื่อนงำ “ค่าอาหารมื้อนี้ข้าเลี้ยง แต่พวกแก ทุกคนไสหัวไปให้หมด!”