เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 172 ต้องสงสัยว่าเป็นการฆาตกรรม
ภูเขาหยางโถวตั้งอยู่ในเขตชานเมืองจงเจียง ไม่ใช่เขตท่องเที่ยวที่พัฒนาแล้ว ขับรถใช้เวลาสองชั่วโมงครึ่ง ภูเขาลูกนี้คั่นอยู่ระหว่างสองมณฑล แบ่งแยกกันอย่างชัดเจน
เชิงเขามีป่าไผ่ ภูเขาที่ทอดตัวยาวมีฟาร์มเพาะเลี้ยงสารพัดรูปแบบ แม้คนจะไม่เยอะ แต่ผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจถือว่าไม่เลว
สิงเนี่ยนเซิงพาเจียงปู้หานกลับสถานีตำรวจ จุดประสงค์หลักคือไปเบิกปืน ปืนพกที่พวกเขาพกประจำวันนั้นใช้การไม่ได้ ปืนกลมือแบบ 79 ก็อานุภาพไม่พอ สิงเนี่ยนเซิงจึงเบิกปืนซุ่มยิงแบบ 88 มาหนึ่งกระบอก
เจียงปู้หานลองยกดู มันหนักอึ้งจริง ๆ
สีชูเป่ยกับเฉียวต้าซิงไปด้วยกัน เฉียวต้าซิงเอ่ยปากถามลอย ๆ “เสี่ยวเจียงยิงปืนเป็นยังไงบ้าง”
เจียงปู้หานยังไม่ได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ จึงไม่มีปืนประจำกาย ทว่าสิงเนี่ยนเซิงคิดดูแล้วก็ยัดปืนประจำกายของเขาใส่มือเธอ
ปืนที่สถานีตำรวจจงเจียงจ่ายให้ล้วนเป็นปืนพกแบบ 92 ขนาดเก้ามิลลิเมตร ปกติใช้ก็เพียงพออยู่หรอก แต่ถ้าจะเอาไปยิงวัวคลั่ง มันไม่ใช่แค่ตึงมือ แต่มันไร้สาระสิ้นดี