เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 171 วัวคลั่ง
สิงเนี่ยนเซิงตัวใหญ่ขนาดนั้น แต่กลับกอดหมอนอิงขนนุ่มใบโต หดตัวอยู่มุมหนึ่งของโซฟาอย่างหมดเรี่ยวแรงนิ่มยวบ ดูแล้วกลับมีเสน่ห์แบบตัดกันอย่างประหลาด
เช้านี้เขาไม่ได้ดูสะอาดสดชื่นและเป็นระเบียบเหมือนทุกเช้า
คนคนนี้ไร้เรี่ยวแรง แม้แต่เส้นผมก็ไร้เรี่ยวแรง นุ่มฟูยุ่งเหยิงลู่ลงมา เหลือเพียงปอยผมชี้ตั้งอย่างงุนงงหนึ่งปอย
ราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่ถูกทำให้น้อยใจ เพียงแต่เป็นชนิดที่มีอันตรายร้ายแรงอย่างยิ่ง
เจียงปู้หานเกือบอดใจไม่ไหว อยากยื่นมือไปลูบสักหน่อย
แต่เธอไม่กล้า ได้เพียงขยับนิ้วมือเล็กน้อย แล้วถูปลายนิ้วไปมาอย่างลับ ๆ
สิงเนี่ยนเซิงทำงานเป็นตำรวจสายสืบมาหลายปี ไม่ว่าจะต่อผู้คนหรือสภาพแวดล้อมรอบตัว เขาล้วนมีประสาทสัมผัสที่เฉียบไวอย่างยิ่ง
เพราะฉะนั้น สิงเนี่ยนเซิงจึงสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของเจียงปู้หาน
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงพูดว่า “กล้าลงไม้ลงมือกับผู้บังคับบัญชา ฉันว่าคุณอยากไปกวาดห้องน้ำแล้ว”