0297

ตอนที่ 297 เบี้ยสังเวยแสนน่าสงสารที่ถูกฆ่าล้างตระกูล 3

แต่ฉีนิงนอกจากจะไม่ปฏิเสธแล้ว แม้แต่คำขอบคุณสักคำก็ไม่มี

ฉีนิงไม่เกรงใจจริง ๆ และไม่อยากแสร้งทำด้วย ในเมื่อเจียงเวยหลานอยากจะชดเชยให้นาง นางก็รับไว้แบบชอบธรรมโดยไม่ขวยเขิน

นางทำหน้าเย็นชาพูดกับเจียงเวยหลานว่า “ของพวกนี้เดิมทีก็เป็นสิ่งที่เธอติดค้างฉันอยู่แล้ว อีกอย่าง ของแค่นี้คงไม่นับเป็นอะไรสำหรับเธอหรอกมั้ง”

“แน่นอนอยู่แล้ว” เจียงเวยหลานรีบตอบ “ของพวกนี้ให้เธออยู่แล้ว ไม่ต้องเกรงใจหรอก”

พอฉีนิงยอมรับของที่เอามาให้ ความรู้สึกไม่สบายใจและรู้สึกผิดในใจของเจียงเวยหลานถึงได้จางหายไปไม่น้อย

ถ้าฉีนิงปฏิเสธไม่ยอมรับ ก็แสดงว่ายังไม่ยอมอภัยให้ แต่พอรับไว้ นั่นแปลว่านางเริ่มยกโทษให้ตนทีละนิดแล้ว

ไม่นาน ปี้จูก็นำพวกสาวใช้และบ่าวแก่ยกของพวกนั้นไปจัดเก็บ

เจียงเวยหลานพูดยิ้ม ๆ อีกว่า “หนิงเอ๋อร์ เธอชอบก็ดีแล้ว ถ้าขาดเหลืออะไรอีกก็บอกฉันได้เลยนะ เดี๋ยวฉันให้คนเอามาส่งให้”

ฉีนิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกวาดสายตามองรอบห้อง ก่อนจะเอ่ยปากขอเพิ่มอีกกองโตจริงดังคาด