0160

ตอนที่ 160 เบี้ยสังเวยแสงจันทร์ขาวในรั้วมหาวิทยาลัย 41

เป่ยโม่เติบโตมาภายใต้การดูแลของคุณยายหยาง สำหรับเขาแล้วคุณยายหยางเปรียบเสมือนมารดาคนหนึ่ง

แต่เป่ยโม่ไม่รู้สึกกระอักกระอ่วน ฉีนิงสิถึงได้กระอักกระอ่วน

แถมคุณยายหยางไม่ได้แค่ “รู้” เท่านั้น แต่เมื่อคืนยายยัง “เห็น” อีกด้วย!

ทั้งสองคนอ้อยอิ่งกันอยู่นาน กว่าจะล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วลงไปชั้นล่าง

คุณยายหยางรอพวกเขาทั้งสองคนอยู่ตั้งนานแล้ว พอเห็นทั้งคู่ลงมาก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ตื่นแล้วเหรอ มากินมื้อเช้าเร็วเข้า!”

พูดจบเธอก็เดินเข้าครัวทยอยยกมื้อเช้าออกมาทีละอย่าง

เป่ยโม่เหลียวหลังมองฉีนิงที่หลบอยู่ข้างหลังเขาแวบหนึ่ง แล้วเอื้อมมือไปจับมือเธอพาเดินมาที่โต๊ะอาหาร

ทว่าพอทั้งคู่เพิ่งจะนั่งลง คุณยายหยางก็วางถ้วยซุปไว้ตรงหน้าฉีนิง จากนั้นก็มายืนอยู่ข้าง ๆ มองพวกเขาทั้งสองด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนแม่มองลูก

เป่ยโม่เห็นฉีนิงก้มหน้าจนแทบจะมุดลงไปในโต๊ะอาหารแล้ว จึงพูดกับคุณยายหยางว่า “คุณไม่ต้องมายืนเฝ้าตรงนี้หรอก ไปพักผ่อนเถอะ”